Miłość, która zostaje (napisy PL)
Dramat | 109 min
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką
powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia
o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna
i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem
szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia,
w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest
marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze.
Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym
wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się
– z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie
nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia
rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom,
reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego
rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym
z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino
czytaj więcej
powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia
o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna
i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem
szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia,
w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest
marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze.
Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym
wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się
– z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie
nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia
rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom,
reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego
rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym
z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino
Nowy film Hlynura Pálmasona (Biały, biały dzień, Godland) łączy w sobie nordycką
powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia
o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna
i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem
szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia,
w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest
marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze.
Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym
wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się
– z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie
nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia
rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom,
reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego
rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym
z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino
czytaj więcej
powściągliwość i ogromną dawkę niepodrabialnego, północnego humoru. To historia
o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna
i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem
szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia,
w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci. Magnus jest
marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze.
Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym
wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się
– z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie
nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia
rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom,
reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego
rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym
z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino